Voor mensen met chronische desorganisatie is opruimen zelden “gewoon een kwestie van doen”. Overzicht houden, keuzes maken, plannen en afronden kosten veel meer denkwerk en energie. Hoe zeer je je best ook doet, spullen raken uit beeld, taken blijven half af en rommel stapelt zich op. Als het opgeruimd is, is dat nooit helemaal en binnen de kortste keren is het toch weer een bende. Dit leidt vaak tot frustratie, schaamte en het gevoel te falen. Je loopt steeds achter de feiten aan.